ÖLÜM    

       Küçüklüğümden beri dar yerlerden sıkılır ve buralardan adeta feryat ederek kaçardım. Daha sonra bunun bir hastalık olduğunu anlamış, fakat bu illetten bir türlü kurtulamamıştım. Oysaki o dar mekânlara şimdi ister istemez girecektim. Beni sarıp sarmalamışlar ve uzunca bir tabuta yerleştirmişlerdi. Çevremde dolaşanların seslerini gayet iyi duyuyor ve gözlerim kapalı olmasına rağmen, her nasılsa onları görebiliyordum.

-"Genç yaşta öldü zavallı "diyorlardı."Hâlbuki yapacak ne kadar işleri vardı"

Gerçektende birçok işim yarım kalmıştı. Mesela oğluma iyi bir iş kuramamış, araba ile renkli televizyonun taksitlerini henüz bitirmemiştim. Büyük bir firma kurup dostlarımı firmada toplamakta, artık hayal olmuştu. Kış çok yakın olduğu halde odun-kömür işini halledememiş ve çatının akan yerlerini aktaramamıştım.

Birden kulaklarımı çınlatan bir sesle irkildim. Sanki mikrofonla söylenen bu ses, beynimin en ücra köşelerinde yankılanıyor ve:

-"Geçti artık geçti" diyordu.

İçimden, keşke geçmemiş olsaydı diyordum. Nereden başıma gelmişti o kaza bilmem ki? Hâlbuki ne kadarda iyi araba kullanırdım. Olup bitenleri anlamaya çalışırken, dostlarımın çevremi sardığını ve üzerimi örtmek için tabutun kapağını kaldırdıklarını fark ettim. Avazım çıktığı kadar bağırmak ve çırpınmak istediğim halde; ne kımıldayabiliyor, nede bir ses çıkartabiliyordum. Biraz sonra koyu bir karanlık içinde kalmış ve gözlerimi; tabutun tahtaları arasından sızan ışığa çevirmiştim. Dehşet içinde;

-"Aman Allahım" dedim."Ne olacak şimdi halim?"

Korkudan hiçbir şey düşünemiyordum. Biraz sonra omuzlara kaldırılmış ve sallana sallana götürülmeye başlanmıştım. Dışarıdaki seslerden yağmur yağdığı belli oluyor ve su damlacıklarının sesi, tabutumun gıcırtısına karışıyordu. Cenaze namazı için camiye gidiyor olmalıydık.

Cami diyince aklıma gelmişti. Çok yakınımızda olmasına rağmen, nedense bir türlü elim değip gidememiştim. Ama 50 yaşına gelince namaza başlayacak ve herkesin şikâyet ettiği kötü alışkanlıklarımı terk edecektim. Ah, şu kaza olmasaydı, ilerde ne iyi bir insan olacaktım. Daha önce duyduğum ses:

-"Geçti artik geçti" diye tekrarlıyordu. "Bitti artık"

Biraz sonra namazım kılınmış ve imam cemaate, nasıl bir insan olarak bilindiğimi sormuştu. Ben, cemaatin arasındaki 8–10 kişinin bu soruya cevap vermediğini gayet iyi biliyordum. Evet, bu insanlara kötülük ettiğimi kabul ediyordum. Fakat şu kaza olmasaydı, onların gönlünü alacak ve yaptığım haksızlıkları telafi etmeyecek miydim?

Camideki isimiz bittikten sonra tekrar omuzlara kaldırılmıştım. Tabutumun eğik bir şekilde taşınmasından, mezarlığa giden yokuşu tırmandığımızı anlıyordum. Şiddetle yağan yağmurun, çatlaklardan içeri girerek kefenimi yer yer ıslattığının da farkındaydım. Buna rağmen dışarıda konuşulanlara kulak verdim. Dostlarımın bir kısmı piyasadaki durgunluktan bahsediyor, bir kısmıda geçen akşam televizyonda oynanan kovboy filmini methediyordu. Tabutumu taşıyan diğer biri ise, yanındakinin kulağına fısıldayarak;

-"Tam ölecek günü buldu rahmetli. Sırılsıklam olduk birader" diyordu.

Duyduklarım herhalde yanlış olmalıydı. Yoksa bunlar uykularımı onlar için feda ettiğim dostlarım değil miydi? Yolculuğum bir müddet sonra bitmiş ve tabutum yere indirilmişti. Kapak tekrar acildi ve güçsüz vücudumu kucaklayan kollar, beni dibinde su toplanmış olan bir çukura doğru indirdi. Boylu boyunca yattığım yerden etrafıma baktım.

Aman Allahım! Bu kabir değil miydi?

O ana kadar buraya gireceğimi neden düşünmemiştim? Sessiz feryadımı kimse duymuyor ve dostlarım, kalın tahtalarla üzerimi kapatmak için adeta birbirleriyle yarışıyorlardı. Tekrar zifiri karanlıkta kalmış ve bütün zerrelerimle dua etmeye başlamıştım;

-"Yarabbi!"diyordum."Bir fırsat daha yok mu, senin istediğin gibi bir kul olacaktım? Ve kabrimi, cennet bahçelerinden bir bahçeye çevireyim" Daha önce duyduğum ses, aynı şeyleri tekrarlayarak;                                   

 -"Geçti artık geçti" dedi."Her şey bitti artık"

Vücudumu örten tahtaların üzerine kürekle atılan Toprakların çıkardığı ses, gökgütültüsünü andırıyor ve bütün benliğimi sarsıyordu. Son bir gayretle yerimden fırlayarak gözlerimi açtım. Odamdaki rahat yatağımda yatıyor, fakat korkunç bir kâbus görüyordum. Bitişik dairede oturan doktor arkadaşım başucumda duruyor ve

-"Geçti artık geçti" diye tekrarlıyordu."Geçti bak, hiç bir şeyin kalmadı"

Yattığım yerden yavaşça doğruldum. Terden sırılsıklam olmuş ve sanki 20 kilo birden vermiştim. Dışarıda sağanak halinde yağmur yağıyor ve gök gürültüsünden bütün ev sarsılıyordu. Çevremdekilerin şaşkın bakışları arasında kendimi toparlamaya çalışarak;

-"Yarabbi! Sana bütün zerrelerimin âdetince şükürler olsun" diyordum."İyi bir kul olmak için ya bir fırsat daha vermeseydin?"

YEŞİL ELBİSE

    Yolda karşılaştığımızda ezan okunuyordu.
-"Gel seni camiye götüreyim" dedim. "Bugün cuma biliyorsun."
-"Sende benim camiye gitmediğimi biliyorsun."dedi.
-"Biliyorum ama sebebini gerçekten merak ediyorum."
-"Ne bileyim, olmuyor işte. Hem pantolonumun ütüsü  bozulup, dizleri çıkar diye endişe ediyorum."dedi.
Gayri ihtiyari gülmeye başladım.
-"Herhalde şaka yapıyorsun. Bunun için cami terk edilir mi?
-"Ciddi söylüyorum. Giyimime ve özellikle yeşile düşkün olduğumu bilirsin."dedi.
     Gerçekten de öyleydi. Giydiği birbirinden güzel elbiseleri; mutlaka yeşilin bir başka tonundan seçer ve her zaman ütülü  tutardı.
-"Peki" dedim. "Hayatında hiç  camiye gitmedin mi?"
-"Çocukken dedemle birkaç kere gitmiştim. Hem o yaşlarda dizlerimin aşınacak diye herhalde endişe etmiyordum. Fakat artık camiye gidebileceğimi zannetmiyorum."
     Söyledikleri beni son derece  şaşırtmış  ve bu konuyu açtığıma pişman etmişti. Daha sonra tokalaşıp ayrıldık. Onunla konuşmamızdan iki ay sonra; kendisinin camide olduğunu söylediler. Hemen gittim. Bahçedeki namaz saflarının en önünde duruyordu ve yine yeşiller vardı üzerinde. Yavaşça yanına yaklaştım ve Kısık bir sesle:
"Hani camiye gelmeyecektin ?" dedim
Hiç  sesini çıkartmadı. Çünkü  musalla taşının  üzerinde, yeşil örtülü bir tabut içinde yatıyordu...

               KERPİCİN ETKİSİ
      Bir inkârcı, âlimin birine şu üç soruyu sorar:
1- Allah varsa bana göster.
2- Her işi Allah yaratıyor da neden suçlu ceza görür?
3- Şeytan ateşten yaratıldığı halde ona cehennem ateşi nasıl etki yapabilir?
    Âlim bu soruları soğukkanlılıkla dinler. Sonra da yerden bir kerpiç parçası alıp inkârcının başına vurur. Başı yarılan inkârcı soluğu mahkemede alır. Hâkim, âlime sorar:
    - Bunun başına kerpiç vurmuşsun öyle mi?
    - Bana üç soru sormuştu, ben sorularına karşılık kerpici vurdum.
    - Nasıl?
    - Anlatayım. Allah varsa bana göster demişti. Başının ağrıdığını iddia ediyorsa göstersin. İkinci olarak da her şeyi Allah yaratıyorsa suçlu neden ceza görsün dedi. Mademki niçin beni mahkemeye veriyor. Üçüncü olarak da ateşten yaratılan şeytana cehennem ateşi nasıl etki yapar diye sordu. Cevabını aldı. Topraktan yaratılan kendisine, yine topraktan olan kerpiç nasıl etki yapıyor?
    Bu cevaplardan sonra âlim beraat eder.